Füsun Demirel: "Gerilla annesini oynamak isterim" sözüyle PKK'yı kastetmedim

8 Nisan 2018 Pazar 10:59
Füsun Demirel:
"İşimizi üretirken bizim siyasi görüşümüz diye bir şey olmamalı"

2015'te verdiği bir söyleşide "Gerilla annesini oynamak isterdim" diyen ve geçtiğimiz günlerde sosyal medyada "Bugüne kadar hiz­metten başka, insanlıktan, sevgiden başka ne örnekle­dim ki bu hayatta? Sadece bir işi bile çok gördüler. Ben iyi değilim" paylaşımında bulunan oyuncu Füsun Demirel, "Terörün bu kadar can aldığı, kanın gövdeyi götürdüğü, asker/sivil herkesin öldürül­düğü bir atmosferde, eğer 'Gerilla' derken PKK terör örgütünü kastediyor olsam, o zaman insanların benim aklımdan kuşkulanması gere­kir" dedi. Demirel, "Bu normal bir şey değil. Bir insan bunu nasıl söyleye­bilir; bu mümkün mü? Ben 35 yıldır, ürettiklerimle ve fikirlerimle çırılçıplak, top­lumun önünde bir sanatçı­yım. Eğer PKK örgütüne sempatim olsa, bu zaten illa bir yerlerden ortaya çıkardı. Böyle bir şey söz konusu ola­maz" diye konuştu.

 

Habertürk'ten Kübra Par'a konuian Füsun Demirel, "Biz, hayatımız boyunca insanlara işlerimizle, duruşu­muzla sadece barış, dostluk, sevgiyi aşılamaya çalışıyo­ruz. Demokrasilerde çözüm­lerin silahla, savaşla, terörle, bombayla değil; sohbetlerle, fikir tartışmalarıyla olması gerektiğine inanan insanla­rız. Böyle bir şey söz konusu değil. Terörist teröristtir. Gerilla kelimesi enternas­yonal bir kelimedir. Dünya tarihinde gerilla o kadar geç­mişlere dayanır ki neden PKK ile örtüştürülüyor, bunu da anlamış değilim" görüşünü dile getirdi.

 

Kübra Par'ın Füsun Demirel'le yaptığı söyleşinin bir bölümü şöyle:

 

Geçtiğimiz gün Instagram’da paylaştığı­nız bir mesaj çok dikkat çekti. 3 yıl önce verdiği­niz bir röportajda “Gerilla annesi rolünde oynamak isti­yorum” dediğiniz iddia edil­miş ve o dönem oynadığınız dizideki rolünüze son veril­mişti. “Bugüne kadar hiz­metten başka, insanlıktan, sevgiden başka ne örnekle­dim ki bu hayatta? Sadece bir işi bile çok gördüler. Ben iyi değilim” demişsiniz. Sizi o mesajı yazmaya iten neydi?

 

2015’teki o olay benim için 35 yıllık meslek haya­tımda, aynen bir trafik kazası gibiydi. O yıldan bugüne kadar gerçekten dik durmaya çaba gösterdim. Instagram’da paylaştığım o mesaj bir çeşit duygusal patlamaydı. Bunu içimde çok zamanlar yaşa­dım ama hiç kimseyle pay­laşmadım. Genellikle hep gülen tarafımı gösteriyorum. Çünkü bizim aslında görevi­miz insanlara topluma moral vermek, onlara karşı hep pozi­tif enerji taşımak. Ama bizim de aslında bazen duygusal anlamda düştüğümüz anlar oluyor. Bu onlardan birisiydi ve bu patlamayı yaşadım.

 

O röportajda ne demiş­tiniz? Sizi 3 yıllık bu sürece iten olayın aslı neydi?

 

Cumhuriyet Gazetesi’ne verdiğim röportaj, aslında tiyatro oyunumla ilgiliydi. Amaç oyunumu anlatmaktı ama geniş kapsamlı bir röpor­taj oldu. Seçim sonrasıydı ve siyasi sorular da soruldu. Sonunda, aslında neredeyse röportaj bitmek üzereydi ve gazeteci arkadaş şöyle bir soru sordu: “Bunca yıllık kari­yer, bu kadar rolden sonra ‘Şunu da yapsaydım’ diye içinizde bir şey kaldı mı?” Aynen böyle bir soruydu. “Evet, gençliğimde bir gerilla kızı oynamak isterdim” dedim. Düşündüm. Çok baş­langıçtan, gençlikten; 35-40 sene öncesinden bahsediyo­rum. Ama artık neredeyse 60 yaşına geliyorum. “Ben­den bu saatten sonra, bir de bu fizikle, olsa olsa annesi rol­leri falan olur” diye espriyle, aslında kendimi biraz eleşti­rerek böyle bir cevap verdim.

 

O röportajdaki sözleriniz, aslında PKK’lı teröristleri canlandırmak istediğiniz şeklinde yorum­landı. Kastınız bu muydu?

 

Tabii ki böyle bir şey olabilmesi söz konusu değil.

 

Daha sonra “Hayır, ben PKK’yı kastetmedim, İtal­yan gerillasını kastettim” dediniz ama bu sözleriniz de “Füsun Demirel zora düştü, çark ediyor” gibi yorum­landı. Gerçekten PKK’yı mı kastetmiştiniz, yoksa kastı­nız başka bir şey miydi?

 

İlk kez 3 yıl sonra kendimi ifade etme fırsatı yakaladım. Size çok teşekkür ederim. Terörün bu kadar can aldığı, kanın gövdeyi götürdüğü, asker/sivil herkesin öldürül­düğü bir atmosferde, eğer “Gerilla” derken PKK terör örgütünü kastediyor olsam, o zaman insanların benim aklımdan kuşkulanması gere­kir. Bu normal bir şey değil. Bir insan bunu nasıl söyleye­bilir; bu mümkün mü? Ben 35 yıldır, ürettiklerimle ve fikirlerimle çırılçıplak, top­lumun önünde bir sanatçı­yım. Eğer PKK örgütüne sempatim olsa, bu zaten illa bir yerlerden ortaya çıkardı. Böyle bir şey söz konusu ola­maz.Biz, hayatımız boyunca insanlara işlerimizle, duruşu­muzla sadece barış, dostluk, sevgiyi aşılamaya çalışıyo­ruz. Demokrasilerde çözüm­lerin silahla, savaşla, terörle, bombayla değil; sohbetlerle, fikir tartışmalarıyla olması gerektiğine inanan insanla­rız. Böyle bir şey söz konusu değil. Terörist teröristtir. Gerilla kelimesi enternas­yonal bir kelimedir. Dünya tarihinde gerilla o kadar geç­mişlere dayanır ki neden PKK ile örtüştürülüyor, bunu da anlamış değilim.

 

"Leyla Halit hayranıydım"

 

Peki, sizin “Gerilla” derken kastınız neydi?

 

Bir hatıra defterim var. Geriye dönüp 12 yaşıma, 1971-72 yıllarına bakıyorum. Bir sayfada bir kalp yapmışım, o kalpte “Leyla Halit” yazıyor, “Benim kahramanım” demişim. Filistin kurtuluş mücadelesinin sembol ismi...

 

Siz aslında Filistin mücadelesine sempati duyuyormuşsunuz...

 

O zaman, o yaşta evet. Sonra benim bir İtalya sürecim var. Tiyatro eğitimimi İtalya’da aldım. 6 yıl o ülkede yaşadım. İtalya’da yaşarken, Avrupa’yı kasıp kavuran İkinci Dünya Savaşı’nı; o halkın kendi ülkesini, cumhuriyetini korumak için ne denli canla başla savaştığını, onların bütün hikâyelerini okudum, filmlerini izledim, şarkılarını dinledim ve o sivil milislerin nasıl Hitler’e karşı savaş verdiğini gördüm. Aslında bütün bunlara da sanatsal anlamda tanık olduğum için o yaşlarda bir oyuncu olarak, “Şöyle bir rol oynamak isterdim” diye hayal ettim ve bunu dile getirdim. Ama tabii nerelere çekildi.

 

"Ölüm tehditleri aldım"

 

“Ben artık sokağa çıkmaya korkuyorum” demişsiniz. Nasıl mesajlar alıyorsunuz?

 

2015 yılında bu başıma geldiği zaman çok ağır bir linç yaşadım. Kendimi ifade edemedim. Çalıştığım yapım şirketi ve bağlı bulunduğum cast ajansı, bana bir ihtarname yolladı. Eğer basına bir açıklama yaparsam şu kadar miktar tazminat ödeyeceğimi söylediler. Özellikle cast ajansı, “Susman gerekiyor Füsun Abla, hiçbir şey konuşmayacaksın” dedi. Ben o süreyi, o geçen zamanı doğru değerlendiremedim.

 

Yani “Ben yanlış anlaşıldım” mı diyemediniz?

 

Evet, bunu diyemedim. Bugün size anlattığım şeyleri 3 yıl önce anlatabilirdim. Ama bunu diyemedim. Bu şansımı elimden aldılar. Dolayısıyla bu kadar ağır zaman kaybı var. Sokağa çıkamadım. Çocuklarım o zaman 7.5-8 yaşındaydılar. Ailece ölüm tehditleri aldık. Kadın olmamdan da kaynaklı, çok cinsiyetçi, hakarete varan, ne yaşıma ne sanatçı kimliğime yakışmayacak şeyler söylendi ki doğal olarak ürküyorsunuz, çekiniyorsunuz. 72 saat boyunca perdeleri kapatıp evde çocuklarla oturdum, hiçbir yere çıkamadım.

 

Bu sizin için bir travmaya dönüştü mü?

 

Evet, dönüştü.

 

Geçtiğimiz günlerde kimi sanatçılar Cumhurbaşkanı ile beraber operasyon yürüten askerlere destek vermek için Afrin’e gitti. O sanatçıların Afrin’e gitmesine ve daha sonra onlara yöneltilen eleştirilere ne diyorsunuz?

 

İşimizi üretirken bizim siyasi görüşümüz diye bir şey olmamalı. Yurttaş olarak her­kes bir partiye oy veriyor. Bunun için de birbirimizi suçlamak, yargılamak, küçüm­semek ya da hakarete varacak şeyler söy­lemek kadar seviyesiz bir şey yok. Herkes her türlü görüşe sahip olabilir. Niçin sanat­çılar sürekli “Neden oradasın?” diye suç­lamalarda bulunup birbirlerini sosyal medyada küçük düşürüyor. Böyle bir şey olabilir mi? Eğer özgür yurttaş­larsak herkes istediği kişinin, siyasetçinin yanında olabilir. Siyasi yaklaşım ne olursa olsun, birbirlerini linç etmeye varacak ya da küçük düşürecek sözleri asla kabul etmi­yorum. O partinin yanında da görünebilir, bu partinin yanında da görünebilir. Neden insanlar birbirlerine kötü dil kullanıyor? Yurttaş olarak herkes bir partiye oy veriyor.

 

Ben 35 yıldır, hiç kimsenin siyasi görüşünü bilmeksizin ekranlardan o evlere girdim. Ailenin bir ferdi gibi olduk. Sokakta beni gördükleri zaman sanki ben onların teyzesiyim, kardeşiyim gibi sarıldılar. O ekranlardan evlerine girerken, “Onun başı kapalı, öbürününki açık; o öyle, bu böyle” demedik. Hangi partiden, hangi görüşten olduğu fark etmeksizin herkes bizi bağrına bastı. Aramızda böyle duygusal bir bağ oldu. Ben o insana “Hangi partiye oy verdin?” demedim, diyemem, buna hakkım yok. Geçmişteki tüm o ‘Sıdıka’, ‘Şaşıfelek Çıkmazı’ işlerinde başka bir gönül bağı içindeydik. Hangi görüşten olursa olsun bana bu kadar inanmış, bütün bu insanların bu yanlış algıyla bir hayal kırıklığı yaşamalarına üzüldüm. Çünkü ben seyircilerimi hiç hayal kırıklığına uğratmadım. Bu yanlış algının bunca zamandır sürmesi artık benim canımı çok fazla yakıyor.

 

“Sanatçılara yönelik linç her iki mahallede de var” diyebiliriz. Bir tarafta Memet Ali Alabora, öbür tarafta Yavuz Bingöl... Siz ikisinin de yanlış olduğunu düşünüyor musunuz, yoksa “Biri haklı­dır, diğeri haksızdır” mı diyorsunuz?

 

Hayır, her iki linci de kesinlikle eleştiriyorum. Genel olarak sol görüşlü bir insan oldum. Ama hayatımda hiçbir zaman benden “Neden Yavuz Bingöl böyleymiş?” diye bir tek kelime duyamazsınız. Herkes nerede durmak isterse durur. Özgür irade diye bir şey var. Neden bunun için sanatçı arkadaşımı küçük düşüreyim?

 

Peki, bu süreçte sanat çevre­sinden size destek mi geldi, yoksa sizi yalnız mı bıraktılar?

 

Bunu cevaplamam çok zor. En başında çok yalnızlaştırıldım. Destek geldi. Ama yeterli miydi?

 

Ya Instagram mesajını attıktan sonra?

 

3’üncü yıla giriyorum ve bu linç sanki adeta tekrar­ladı. Destek olan herkese çok teşekkür ediyorum. Meslektaşlarımdan katlana katlana destek­ler geldi, hâlâ da geliyor. İlk olayda böyle değildi. Kendimi gerçekten çok yalnız ve izole hissettim. Ama bu sefer birlikte ne üretebileceğimize dair teklifte bulunanlar bile oldu.